Levensduur rubber: hoelang gaat rubber mee?

Rubber is er in veel verschillende soorten, die allemaal anders zijn opgebouwd en daardoor ook anders slijten. Dus hoelang gaat elk type rubber nu eigenlijk mee? Wij vertellen meer over de levensduur, welke factoren de veroudering versnellen en hoe je beginnende slijtage herkent voordat het problemen veroorzaakt.

De levensduur van rubber verschilt sterk per materiaalsoort en de gebruikersomstandigheden. Hieronder vind je een overzicht van de gemiddelde levensduur van de meest toegepaste rubbers:

Rubber is gevoelig voor verschillende externe invloeden die de veroudering versnellen. Vooral de onderstaande factoren hebben een grote impact op hoe lang een rubberproduct zijn functie behoudt.

Fel zonlicht en ozon kunnen het oppervlak van rubber aantasten, waardoor uitdroging en haarfijne scheurtjes ontstaan. Dit gebeurt vooral bij SBR en NBR. De rubbersoorten CR, siliconen en Viton hebben hier een betere weerstand tegen.

Hoge temperaturen versnellen oxidatie en daarmee veroudering van rubber. Extreme kou maakt rubber juist stug en bros. Siliconen en Viton zijn uitzonderlijk temperatuurbestendig en behouden hun eigenschappen over een groot bereik.

Niet elke rubbersoort kan tegen olie en chemicaliën. De meeste rubbersoorten lossen op, zwellen of worden kleverig. NBR en Viton zijn hierbij de uitzondering. Deze rubbersoorten zijn juist speciaal ontwikkeld om bestand te zijn tegen chemicaliën en oliën.

Wrijving, rek, druk en trillingen zorgen tijdens voor belasting van rubber. Hoe intensiever of frequenter deze belasting, hoe sneller slijtage optreedt. Ook onjuiste montage of overbelasting hebben invloed op de levensduur van rubber.

Zelfs wanneer rubber niet wordt gebruikt, veroudert het langzaam. Onjuiste opslag kan dit proces nog verder versnellen. De beste manier van opslag om slijtage te voorkomen is koel, donker en droog.

Door beginnende slijtage tijdig te signaleren, voorkom je lekkages, warmteverlies of mechanische storingen. Let daarbij vooral op de volgende punten:

• Uitharding of brosheid
  Rubber moet soepel blijven om goed te kunnen afdichten en bewegen. Wanneer het materiaal hard of broos aanvoelt, verliest het zijn flexibiliteit en neemt de functionaliteit snel af.

• Kleine scheurtjes of barstjes
  Fijne scheurtjes aan het oppervlak ontstaan vaak door langdurige blootstelling aan UV-licht of ozon. Deze kleine beschadigingen kunnen zich snel uitbreiden en uiteindelijk tot lekkage of materiaalbreuk leiden.

• Kleverigheid of zwelling
  Wanneer rubber plakkerig aanvoelt of zichtbaar opzwelt, is dat meestal een teken van chemische aantasting. Oliën, oplosmiddelen of verkeerde reinigingsmiddelen kunnen het materiaal doen opzwellen en de structuur aantasten.

• Vervorming
  Een rubber onderdeel moet na belasting terugveren naar zijn oorspronkelijke vorm. Als dat niet meer gebeurt en het materiaal blijvend vervormd blijft, is de mechanische functie sterk verminderd en is vervanging noodzakelijk.

• Kleurverandering
  Doffe plekken, verkleuring of een krijtachtige waas op het oppervlak wijzen op oxidatie en veroudering. Hoewel de verkleuring op het eerste gezicht alleen oppervlakkig lijkt, geeft het meestal aan dat de rubberstructuur al aan het achteruitgaan is.

• Verminderde elasticiteit
  Rubber moet veerkrachtig en flexibel blijven. Wanneer je merkt dat het materiaal stug wordt of minder makkelijk meegeeft, is de elastische werking afgenomen en kan het zijn functie niet langer optimaal vervullen.